سوی منزلگه ویرانۀ خویش

به خدا می برم از شهر شما

دل شوریده و دیوانۀ خویش

می برم، تا که در آن نقطۀ دور

شستشویش دهم از رنگ گناه

شستشویش دهم از لکۀ عشق

زین همه خواهش بیجا و تباه

می برم تا ز تو دورش سازم

ز تو، ای جلوۀ امید محال

می برم زنده بگورش سازم

تا از این پس نکند یاد وصال

ناله می لرزد، می رقصد اشک

آه، بگذار که بگریزم من

از تو، ای چشمۀ جوشان گناه

شاید آن به که بپرهیزم من

به خدا غنچۀ شادی بودم

دست عشق آمد و از شاخم چید

شعلۀ آه شدم، صد افسوس

که لبم باز بر آن لب نرسید

عاقبت بند سفر پایم بست

می روم، خنده به لب، خونین دل

می روم، از دل من دست بدار

ای امید عبث بی حاصل

عشق گاهي خواهش برگ است در اندوه تاك
عشق گاهي رويش برگ است در تن پوش خاك

عشق گاهي ناودان گريه ي اشك بهار
عشق گاهي طعنه بر سرو است در بالاي دار

عشق گاهي يك تلنگر بر زلال تنگ نور
پيچ و تاب ماهي انديشه در ژرفاي تور

عشق گاهي مي رود آهسته تا عمق نگاه
همنشين خلوت غمگين آه

عشق گاهي شور رستن در گياه
عشق گاهي غرقه ي خورشيد در افسون ماه

عشق گاهي سوز هجران است در اندوه ني
رمز هوشياريست در مستي مي

عشق گاهي آبي نيلوفريست
قلك انديشه ي سبز خيال كودكيست

عشق گاهي معجز قلب مريض
رويش سبزينه اي در برگ ريز

عشق گاهي شرم خورشيد است در قاب غروب
روزه اي با قصد قربت ذكر بر لب پايكوب

عشق گاهي هق هق آرام اما بي صدا
اشك ريز ذكر محبوب است در پيش خدا

عشق گاهي طعم وصلت مي دهد
مزه ي شيرين وحدت مي دهد

عشق گاهي شوري هجران دوست
تلخي گاهی نديدن هاي اوست

عشق گاهي يك سفر در شط شب
عشق پاورچين نجواي دو لب

عشق گاهي مشق هاي كودكيست
حس بودن با خدا در سادگيست

عشق گاهي كيمياي زندگيست
عشق در گل راز ناپژمردگيست

عشق گاهي هجرت از من تا ما شدن
عشق يعني با تو بودن ما شدن

عشق گاهي صوت شبناك تو را سر مي دهد

عشق گاهي نغمه اي در گوش شب
عادتي شيرين به نجواي دو لب

عشق گاهي مي نشيند روي بام
گاه با صد ميل مي افتد به دام

عشق گاهي سر به روي شانه اي
اشك ريز آخر افسانه اي

عشق گاهي يك بغل دلواپسي
عطر مستي ساز شب بو اطلسي

عشق گاهي هم حكايت مي كند
از جدايي ها شكايت مي كند

عشق گاهي نو بهاري گاه پاييزي سرخ زرد!
گاه لبخندي به لب هاي تو گاهي كوه درد

عشق گاهي دست لرزان تو مي گيرد درون دست خويش
گاه مكتوب تورا ناخوانده مي داند زپيش

عشق گاهي راز پروانه است پيرامون شمع
گاه حس اوج تنهاييست در انبوه جمع

عشق گاهي بوي ياس رازقي
ساقدوش خانه ي بن بست ياد مادري

عشق گاهي هم خجالت مي كشد
دستمال تر به پيشاني عالم مي كشد

عشق گاهي ناقه ي انديشه ها را پي كند
هفت منزل را تا رسيدن بي صبوري طي كند

عشق گاهي هم نجاتت مي دهد
سيب در دستي و صاحبخانه راهت مي دهد

عشق گاهي در عصا پنهان شود
گاه بر آتش گلستان مي شود

عشق گاهي رود را خواهد شكافت
فتنه ي نمروديان زو رنگ باخت

عشق گاهي خارج از ادراك هاست
طعنه ي لولاك بر افلاك هاست

عشق گاهي استخواني در گلوست
زخم مسماريست در پهلوي دوست

عشق گاهي ذكر محبوب است بر ني هاي تيز
گاه در چشمان مشكي اشك ريز

عشق گاهي خاطر فرهاد و شيرين مي كند
گاه ميل ليلي اش با جام مجنون مي كند

عشق گاهي تاري يك آه بر آيينه اي
حسرت نا ديدن معشوق در آدينه اي

عشق گاهي موج دريا مي شود
گاه با ساحل هم آوا مي شود

عشق گاهي چاه را منزل كند
يوسفين دل را مطاع دل كند

عشق گاهي هم به خون آغشته شد
با شقايق ها نشست و هم نشين لاله شد

عشق گاهي در فنا معنا شود
واژگان دفتر كشف و تمناها شود

عشق را گو هرچه مي خواهد شود
با تو اما عشق پيدا مي شود
بي تو اما عشق كي معنا شود...؟هان

پرنده كوچك اميدم اشتباه از من بود.

درقفسي از طلا زندانيش كردم غافل از اين كه پرنده ام در تنگناي دل كوچكم پر پر ميزند.

خود را به ديوارهايش مي كوبد تا راهي براي رهايي بيابد

 پرنده ي كوچك اميدم شبها خواب آسمان آبي را ميبيند كه در آن پر ميگشايد

آزاد به هر سو درهاي دلم را به رويش باز كرده ام...

 
پرنده كوچك اميدم پرواز كن...سبك بال وبي خيال...و رهايي را احساس كن...

چنان دل کندم از دنيا که شکلم، شکل تنهائيست

ببين مرگ مرا در خويش که مرگ من تماشائيست

مرا در اوج مي خواهي، تماشا کن تماشا کن

دروغين بودم از ديروز مرا امروز حاشا کن

در اين دنيا که حتي ابر نمي گريد به حال ما

همه از من گريزانند، تو هم بگذر از اين تنها

فقط اسمي به جا مانده از آنچه بودم و هستم

دلم چون دفتري خالي، قلم خشکيده در دستم

گره افتاده در کارم، به خود کرده گرفتارم

به جز در خود فرو رفتن، چه راهي پيش رو دارم

رفيقم رفت مرا در خود رها کرد

همه خود درد من بودند، گمان کردم که همدرد من بودند

شگفتا از عزيزي که هم آواز من بود

به سوي اوج ويراني پل پرواز من بود

این هم نوشتم تا بدونه بازم .........